• ما برای ارسال خبرنامه به ادرس پست الکترونیک شما نیاز داریم.
  • ما تضمین میکنیم که اطلاعات صندوق پستی شما به اشتراک گذاشته نمیشود.
  • شما میتوانید در هر زمان درخواست دریافت خبرنامه را لغو نمایید.

روز خود را با یک ایده خوب شروع کنید, خبر نامه ما با عنوان "نقل قول روز"

آدرس پست الکترونیک

  • الهام بخش
  • با انگیزه
  • لغو با یک کلیک
  • رایگان!

20 موضوع برگزیده روز:

 ابو محمد مصلح بن عبدالله سعدی

ابو محمد مصلح بن عبدالله سعدی

نقل قول روز:

"اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی / برآورند غلامان او درخت از بیخ /  به ‌پنج بیضه که سلطان ستم روا دارد / زنند لشکریانش هزار مرغ به سیخ"

سعدی, ابو محمد مصلح بن عبدالله; - شاعر و نویسندۀ ایرانی - 585 یا 606- 691 هجری شمسی - زندگینامه

Share on facebook

بودا

  بودا
بودا;
Buddha
بنیان‌گذار مذهب بودیسم
تاریخ تولد - وفات: 563-483 پیش از میلاد مسیح

سیذارتا گوتاما بودا، مؤسس مذهب و تفکر فلسفی بودایی است. بودا بین قرون چهارم و ششم پیش از میلاد در شمال هند می‌زیسته ‌است. واژۀ بودا، یعنی بیدار شده یا به عبارت دیگر، کسی که به روشنی رسیده‌ است.

براساس روایت‌های موجود، بودا شاهزاده‌ای به نام سیذارتا گوتاما بود و در منطقۀ کاپیلاواستو در نپال امروزی می‌زیست. او در باغ‌های لومبینی واقع در نپال کنونی به دنیا آمد. پس از تولد، توجه پیشگویان به او جلب شد و پیش‌بینی کردند که سیذارتا در آینده پادشاهی جهانگیر یا یک روحانی‌ بیداردل می‌شود که جهانیان را از خواب نادانی می‌رهاند. پدر سیذارتا یعنی سودودانا شاه برای اینکه پسرش در راه اول قرار گیرد، وی را در ناز و نعمت پروراند و در کاخ‌هایی محفوظ قرار داد تا پسرش با رنج‌ها و کاستی‌های زندگی آشنایی نیابد. با این حال سیذارتای کمال‌جو از کاخ‌ها گریخت و در طی چهار بار گریز خویش، با چهار منظره آشنا گشت: پیری، بیماری، مرگ و شخصی پارسا که در پی رهایی از رنج‌ها بود. دیدن چهارمین منظره بر سیذارتا تأثیری ژرف نهاد و بر آن شد تا زندگی شاهزادگی را نهاده به جست‌وجوی حقیقت شرایط آدمیان بپردازد. پس از گذراندن زمانی با مرتاضان در جنگل‌ها، آن راه را راه راستین حقیقت یابی ندانست و راهی میانه در پیش گرفت. وی پس از شش سال آزمودن و پویش و در سن 29 سالگی، در مکانی بنام بودگایا زیر درختی بنام درخت بیداری (بودی) به مراقبه و مکاشفه (مدیتیشن) نشست و پس از چیرگی بر ترفندهای مارا، دیو دیوان، به دریافت رموز و بیداری کامل رسید و بودا گشت.

لاله‌های گوش‌ بزرگ بودا نشان‌گر اشرافی بودن اوست. یعنی زمانی گوشواره‌های سنگینی می‌انداخته است. موی جمع شدۀ بالای سرش، نشان‌گر رسیدن او به نور معنوی است و دست‌هايش در حال مديتيشن قرار دارند. بودیسم آفریننده یا تاریخ آفرینش ندارد. بودا معلم و موجودی والاتر است. او وحی الهی نگرفت. عقاید و نور معنوی را با قدرت و نیروی خود كسب كرد. تعالیم او راهی دراز و طاقت‌فرسا برای شناخت خود و رشد درونی است. در مذهب بودا اعتقادی به خدای خاصی وجود ندارد. بودا خدا یا منجی نیست. فردی است كه به نور معنوی دست یافته، فردی كه راه درست را نشان می‌دهد، فردی كه در كوره راه حقیقت، راهنما است. گذشتن از این كوره راه، گردش نیست، راهی صعب برای رسیدن به شناخت درونی، حكمت و رهایی از رنج است. بودایی‌ها به تولد دوباره اعتقاد دارند. زندگی قبلی، تأثیری مستقیم اعم از مثبت یا منفی روی زندگی كنونی دارد. هر شخص مسئول اعمال و در نتیجه زندگی خویش است. در مذهب بودیسم، فرد باید با نیروی خود به شناخت خویشتن دست یابد، چون یك خدای اصلی وجود ندارد. بودا مانند یك طبیب حاذق، در «چهار حقیقت ارزنده»ی خود، دلیل اصلی رنج‌های ما را نادانی بیان می‌كند. فقر معنوی، حرص و تنفر، پی‌آمدهای نادانی هستند. چهار حقیقت ارزنده عبارتند از: زندگی در چرخۀ خود در نهایت رنج‌آور است. این را باید پذیرفت./ علت رنج انسان، حرص، تنفر و شیفتگی و شیدایی اوست. بر اینها باید غلبه كرد. / از بین بردن این علت‌ها، از بین بردن رنج است. این را باید عملی كرد. / راهی به از میان برداشتن رنج‌ها منتهی می‌شود كه كوره‌راهی ارزنده و هشت شاخه است. آن را باید رفت.

در مذهب بودیسم روزی شبیه جمعۀ مسلمانان يا یك‌شنبۀ مسیحیان وجود ندارد. جای آن، روزهای خاص خود را دارند. در جشن‌های بزرگ مذهبی در معابد مراسمی شبیه رژه‌های رسمی، رقص و بازار برگزار می‌شود. 227 قاعده و قوانین متعدد دیگر، زندگی راهبان را تعیین می‌كند. برای بسیاری از هندوهای جنوب هندوستان، پذیرفتن بودیسم امری كاملاً عادی است. آنان بر این گمان هستند: «بودا به‌عنوان یك شخص هندو متولد شد، مثل هندو زیست و مانند یك هندو از دنیا رفت.» حتی نهرو كه اولین نخست‌وزیر هندوستان پس از استقلال سال 1947 بود، گفته است كه بودیسم «چیزی جز شكل اصلاح شدۀ هندوئیسم نیست».

يك رهبر بودايی بايد ده ويژگی داشته باشد: 1. بزرگواری، عشق به مردم. 2. داشتن اصول اخلاقی. 3. فداكاری تا سر حد از خود گذشتگی. 4. درستی، صداقت. 5. لطف، مهربانی، هم‌دردی. 6. داشتن زندگی ساده و كنترل روی خود. 7. اعتدال، ملاحظه‌كاری. 8. صلح‌طلبی، عدالت. 9. صبوری، گذشت، فروتنی. 10. عمل كردن، براساس خواستۀ مردم.